Terug op de juiste weg?

Ettelijke jaren lang had ik een elorating van 1900+. Nooit geraakte ik echter over die, voor schakers althans, magische grens van 2000 elopunten. Steeds, als ik dichtbij die grens kwam (minder dan 50 elopunten nodig) zakte mijn rating terug naar de lage 1900 elo. Om gek van te worden.  

In het nieuwe eloklassement van januari kreeg ik echter een klap waar ik niet goed van was. Van 1943 elo zakte ik ineens naar 1890 punten. Ik, die zoveel jaren in de 1900 regio was verbleven, voelde me ijskoud worden bij het horen van die nieuwe rating. Achtienhonderdnegentig, een getal waar ik me niet had op voorbereid.

Negentienhonderd en nog wat elopunten hebben is geen recht dat men eens krijgt en wat men je niet meer kan afnemen zoals ik na al die jaren blijkbaar was gaan denken. Neen, voor elk elopunt moet gestreden worden. Dat is de wet van Caissa, onze oogverblindende godin van het schaken, die geeft en neemt.

Ruw heeft Caïssa mij wakker geschud. Maar ik heb haar boodschap begrepen. Vechten en inzet vertonen op het schaakbord is nu mijn nieuwe credo. Niet meer denken dat ik al kan schaken. Niet meer denken dat vertoeven in de 1900 eloregio mijn recht is. Gedaan met op mijn lauweren te rusten. Terug aan de schaakstudie. M.a.w. mijn denkwijze over het schaken is nu veranderd. Vandaar de hoofdtitel van mijn blog.